همه چیز در مورد میکرونیدلینگ (بخش اول)

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

تاریخچه میکرونیدلینگ

اولین کاربرد ثبت شده میکرونیدلینگ در دنیای غرب به سال ۱۹۰۵ در آلمان باز می‌گردد. ارنست کرومایر، یک متخصص پوست معروف، آزمایش را با “برآمدگی‌های ریز با اندازه‌های مختلف روی یک استوانه انعطاف پذیر” شروع کرد. او با این وسیله جای زخم، ماه گرفتگی‌ها و هایپرپیگمنتیشن را درمان کرد. در طول دهه ۱۹۵۰ کار دکتر کرومایر توسط آبنر کورتین، متخصص پوست اهل نیویورک، بازکشف شد. او تکتیک درمانی را تعدیل کرده و از سیم‌های نوک تیز فولادی به جای برآمدگی‌های فلزی استفاده کرد. کارهای تحقیقاتی که الکسیس کارل، دانشمند فرانسوی و برنده جایزه صلح نوبل، روی فرآیند افزایش سن، منجر به از سرگیری تحقیقات روی این نوع درمان شد. کارل به نیویورک مهاجرت کرد، که بعد از مدت کوتاهی به پاتوق نوآوران و متخصصین پوست و مو تبدیل شد. تا سال ۱۹۹۵، دو تن از شاگردان کارل در نیویورک، تکنیک جدیدی را برای درمان جای زخم و چین و چروک ارائه داند که ار سوزن هیپودرمیک استفاده می‌کرد. مدت زمان کوتاهی بعد از آن، یک جراح پلاستیک کانادایی و دستیار او کشف کردند که وقتی با استفاده از رنگ‌های همرنگ بدن روی بدن بیماران تتو می‌کنند، جای زخم کاهش می‌یابد. پس از درمان‌های مکرر روی زخم‌ها توسط آنرده کامیراند و جوکلین دوسه، کاشف به عمل آمد که رنگ باعث کاهش بافت زخم نشده، بلکه سوزن‌ها باعث این تأثیر شده‌اند.

انواع میکرونیدلینگ

دو نوع میکرونیدلینگ وجود دارد: نیدلینگ پزشکی، که باید به دست یک متخصص مراقبت پوستی آموزش دیده انجام شود، و نیدلینگ زیبایی که می‌توان در منزل نیز آن را انجام داد. هر دو فرآیند منجر به افزایش تولید کلاژن، بهسازی ظاهر چروک و خطوط ظریف صورت خواهد شد.

نیدلینگ پزشکی

در نیدلینگ پزشکی از سوزن‌ها بلندتری (نیم میلیمتر و بیشتر) استفاده می‌شود تا درمیس و لایه‌های عمیق پوست تحریک شوند. سوزن‌های بلندتر ( بیشتر از ۲ و نیم میلیمتر) به عمق درمیس می‌رسند، که درمان آکنه و سایر اسکارها را با شکستن بافت اسکار و تحریک پوست ممکن می‌سازند. نیدلینگ پزشکی باید تحت نظارت یک متخصص آموزش دیده انجام شود و در صورت انجام دادن صحیح این درمان، ریسک عفونت و باقی ماندن جای زخم در این روش بسیار کم است. ثابت شده است که نیدلینگ پزشکی در کاهش ظاهر جای جوش موثر است.

کاربردهای میکرونیدلینگ

میکرونیدلینگ می‌تواند مشکلاتی پوستی مختلفی را برطرف کند، از جمله:
• سفتی و بافت پوست
• روزنه‌های پوستی
• خاصیت کشسانی و استحکام پوست
• خطوط و چروک
• آسیب ناشی از خورشید
• جای جوش
• اسکارهای ناشی از جراحی یا تروما

دستورالعمل‌های پیش از درمان میکرونیدلینگ

• خودداری از مصرف ايزوترتينوين برای ۶ ماه پیش از میکرونیدلینگ
• خودداری از مصرف رتینوئیدها، آنتی بیوتیک‌های موضعی، لایه بردارها، هیدروکوئینون، آفتاب سوهتگی و بنزوئیل پروکسید ۳ روز پیش از درمان
• خودداری از انجام درمان با لیزر IPL، ۷ روز پیش از درمان
• خودداری از وکس، پودر و کرم‌های موبر یا الکترولوز، ۵ الی ۷ روز پیش از درمان
• اگر استفاده از لایه‌برداری بهمراه میکرونیدلینگ برایتان تجویز شده است، هیچ عامل موضعی که حساسیت پوست را افزایش، با لایه‌برداری واکنش بدهد یا باعث خشکی شود، ۳ الی ۴ روز پیش از لایه برداری نباید استفاده شود (رتینوئید موضعی یا محصولات هیدروکوئینون). هچ نوع اسید یا لایه بردار که باعث خشکی یا حساسیت پوستی شود (از جمله آلفا هیدروکسیل اسید (AHA)، بتا هیدروکسیل اسید (BHA)، ماسک‌های لایه‌بردار، هیدروکوئینون یا محصولات ضد آکنه حاوی بنزوئیل پروکسید) نباید مصرف شود. اگر نیازی به لایه‌برداری نبود، ۲۴ ساعت نباید از هیچ محصول حساسیت‌زایی استفاده کرد.
• در روز درمان اصلاح نکنید.
• تغییر تازه و قابل توجهی در پوست نباید وجود داشته باشد از جمله ترک پوست یا خشکی بیش از حد یا آفتاب سوختگی
• پوست تمیز و بدون پماد، آرایش، دئودورانت، پودر، عطر یا ضد آفتاب باشد.
• اگر سابقه تبخال دارید، عامل ضد ویروس برای دو روز پیش از درمان و در روز درمان استفاده شود.

دستورالعمل‌های روز درمان

• لوسیون، کرم، آرایش یا دئودورانت را در ناحیه تحت درمان مصرف نکنید.
• با پوست تمیز و شسته شده به مطب بروید.
• پزشک خود را در جریان هرگونه تغییر در سابقه پزشکی یا داروهای مصرفی خود قرار دهید.

عمل میکرونیدلینگ

در ابتدا، متخصص پوست یک عامل بی‌حس کننده را روی پوست بیمار قرار می‌دهد. سپس، درمان‌گر با یک وسیله ژل را روی سطح پوست پخش می‌کند یا با استفاده از یک قلم پوستی اطراف نواحی صورت کار می‌کند تا سوراخ‌های ریزی را روی سطح پوست ایجاد کند. تمام فرآیند حدوداً ۲۰ الی ۳۰ دقیقه طول می‌کشد و شامل فرو کردن سوزن در پوست صورت نیز می‌شود.

دستورالعمل‌های پس از درمان میکرونیدلینگ

• بلافاصله پس از درمان میکرونیدلینگ پزشکی، پزشک مرطوب کننده و ضد آفتاب را بصورت موضعی روی صورت استفاده می‌کند.
• از هیچ داروی ضد التهابی از جمله ایبوپروفن، موترین یا آدویل استفاده نکنید. این داروها با فرآیند التهابی طبیعی بدن که بسیار حیاتی و مسئول جوانسازی پوست است تداخل ایجاد می‌کنند.
• از برنزه کردن و قرار گرفتن در معرض نور مستقیم آفتاب برای مدت طولانی پرهیز کنید. هنگامی که در معرض آفتاب قرار می‌گیرید، همیشه از ضد آفتابی با SPF 30 یا بالاتر استفاده نمایید. می‌توانید با یک تمیز کننده ملایم صورت خود را پیش از خواب تمیز کنید.
• در صورت نیاز برای جراحات تنها از استامینوفن استفاده نمایید.
• برای تسریع در بهبودی آناناس تازه بخورید.
• تا ۲۴ ساعت از ورزش کردن شدید و تعرق بپرهیزید.
• ۴ ساعت پس از درمان می‌توانید به آرامی پوست صورت را با یک تمیز کننده ملایم، آب خنک و صرفاً دست و حوله بشویید.
• در صورت وجود ناراحتی بیش از حد، سوزش، قرمزی یا ورم می‌توان از کمپرس سرد استفاده کرد.
• از قرار گرفتن در معرض آفتاب برای مدت سه روز و در صورت امکان ده روز پرهیز کنید. هر دو ساعت از ضد آفتاب با SPF 30 استفاده کنید.
• پس از ۲۴ ساعت می‌توانید از مواد آرایشی معدنی استفاده کنید.
• رژیم مراقبتی پوست خود را پس از ۴۸ ساعت می‌توانید از سر بگیرید.

1 2
Share.

دیدگاه خود را وارد کنید